Անկախ իմ անձնական կամքից, ես դարձել եմ այն գործիքը, որի միջոցով Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին ազատվում է այն հոգևորականներից, որոնց մեր հասարակությունը տարիներ շարունակ քննադատել է՝ նյութապաշտության, սկանդալային պատմությունների, երեսպաշտության և հակաքրիստոնեական վարքագծի համար։
Այս պայքարի հերոսները, թերևս, ամենազզվելի կերպարներն են, որոնք հավաքվել են մեկ կողմում՝ սկսած Նավասարդ Կճոյանից մինչև Վազգեն Միրզախանյան։ Դրանցից ազատվելը պետք էր արդեն շատ առաջ, բայց ավելի լավ է ուշ, քան երբեք։ Հիմա, սակայն, թարախները դուրս են գալիս։
Այս պրոցեսի ցավալի և միևնույն ժամանակ անխուսափելի բնույթը լավագույնս արտահայտում է «Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանի դիտարկումը։ Իր ֆեյսբուքյան գրառման մեջ նա նշում է, որ իմ գործիքները, որոնք նախկինում օգտագործվում էին այլ նպատակներով, այժմ չեն աշխատում, և ես չունեմ այլընտրանք, բացի բռնության միջոցներից, որոնց հնարավորությունները սահմանափակ են։
Այս իրադրությունը հստակ ցույց է տալիս հայ ժողովրդի երկու հակադիր ուժերի միջև ընթացող պայքարը։ Մի կողմից՝ մարդկանց անկեղծ և ազդեցիկ աջակցությունը Մայր Աթոռին և Վեհափառին, որը հանդիսանում է մեր հոգևոր հիմքը։ Մյուս կողմից՝ «տիրադավերի կուչկան», որը հանդիսանում է այս հակամարտության ամենավառ ապացույցը։
Այսպիսով, անհավատալի է, բայց ճշմարտությունն այն է, որ ես, անկախ իմ անձնական նպատակներից, դարձել եմ այն գործիքը, որի միջոցով Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին ազատվում է այն անցանկալի տարրերից, որոնք վտանգում էին նրա անսասանությունը։
Այս իրադարձությունը հիշեցնում է, որ դաստիարակությունը նշանակում է առաջին հերթին կենդանի օրինակ, ոչ թե միայն ուսուցողական ծրագրեր և կարգախոսներ։ Աստվածակառույց Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը՝ որպես մեր հանուր հայության հոգևոր կենտրոն, անսասան է՝ իր ազգընտիր և Օծյալ Սրբազնագույն Վեհափառ Հայրապետի ղեկավարությամբ։
Այսպիսով, ավարտվեց այն արշավանքը, որը տիրադավ եպիսկոպոսները և նրանց կողմնակիցները ձեռնարկել էին Մայր Աթոռի նկատմամբ։
