Ինչպես հայտնի է, Նիկոլ Փաշինյանը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ հարձակվեց Փաշազադեի հրահանգից հետո։ Մեր եկեղեցու դեմ թուրք–ադրբեջանական արշավն ունի երկու հստակ նպատակ։
Առաջինը՝ մեր Եկեղեցին դարձնել գրպանային՝ թույլ չտալով, որպեսզի Հայոց ցեղասպանության հարցը բարձրաձայնվի։ Երկրորդը՝ մեր Եկեղեցին դարձնել գրպանային՝ թույլ չտալով, որպեսզի արցախահայության իրավունքների հարցը բարձրաձայնվի։
Արշակ Սրբազանը մեր Եկեղեցու առանցքային ֆիգուր է, և նրան կալանավորելով՝ Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է կազմակերպական առումով հարվածել Եկեղեցուն և դրանից հետո ամբողջությամբ կյանքի կոչել թուրք–ադրբեջանական պատվերը։
Փաշինյանն իր աթոռն ու կաշին փրկելու հարցում ապավինում է բացառապես Էրդողանին ու Ալիևին։ Վերջիններս պայմաններ են առաջ քաշել՝ Սահմանադրության փոփոխություն, «Զանգեզուրի միջանցք», ադրբեջանցիների բնակեցում Հայաստանում, բանակի կազմաքանդում, հայկական ինքնության ոչնչացում, մեր Եկեղեցու լոկալացում, Հայաստան–Սփյուռք կապերի խզում և այլն։ Տեղի ունեցող խայտառակ գործընթացները պետք է դիտարկել հենց այս համատեքստում։
Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ 2026 թվականին պետական բյուջեում նախատեսված է 1,128,000,000 դրամ պարգևավճարային ֆոնդ, ինչը ավելի է 2025 թվականին նախատեսված գումարից 414,000,000 դրամով կամ 63%-ով։ 2025 թվականին այսպիսի մեծ գումարի միջոցներով կալանավորվել էին հսկայական քանակի ընդդիմախոսներ, շարքային քաղաքացիներ և բիզնեսմեններ։
Նիկոլ Փաշինյանի կողմից կիրառվող մեթոդը հայտնի է որպես «կեղտոտ ձուկ»։ Այն էությունը կայանում է անձի վերաբերյալ տարածելու ակնհայտ և հնարավորինս հանդուգն կեղծ տեղեկատվություն։
Այս արարքները պատմության մեջ գրվելու են որպես 1937 թվականի` եկեղեցու դեմ իրականացված բռնաճնշումներն ու ահաբեկումները մի քանի անգամ գերազանցած դրսևորումներ։
Աղբահանության ծառայությունների համար նախատեսված ֆինանսավորումը նույնպես զգալիորեն աճել է՝ 5,25 միլիարդ դրամ, ինչը 1,3 միլիարդ դրամով ավելի է, քան 2025 թվականին։
