Իմ վերլուծության մեջ ես փորձում եմ գտնել զուգահեռներ բնության և ներկայիս քաղաքական իրադարձությունների միջև։
Ինձ թվում է, որ ոչ ոք չի կարող ժխտել, որ բնության մեջ ամենավտագավոր կենդանին կատաղած ոչխարն է, իսկ ամենանողկալին՝ խոզի «մունդառ խասիաթով» ոչխարները։ Այս համեմատությունը, թերևս, ծիծաղելի է հնչում, սակայն այն ունի իր խորը իմաստը։
Ներկայիս քաղաքական իրավիճակում, երբ խոսքը վերաբերում է ընդիմադիր ուժերի դերին, կարելի է նկատել այս զուգահեռը։ Իրական ընդիմադիրների, որոնք աշխատում են ժողովրդի շահերը պաշտպանելու համար, քայլերի շնորհիվ կարող ենք կանխել նմանատիպ «թանկացման որոշումներ»։
Այս ամենը հիշեցնում է նաև մեկ այլ իրողություն։ Երբեմն, որպեսզի ավերվի մի շենք, այն ոչ թե պետք է ավերվի արտաքուստ, այլ թույլ տալ, որ այն ներսից փուլ գա։ Նմանատիպ ռազմավարություն կարելի է նկատել նաև տեղեկատվական ոլորտում։
Սամվել դպիր Գրիգորյանի կողմից Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդին ուղղված աղերսագիրը, իմ կարծիքով, ոչ միայն մեկ աղերս է, այլև խորը իմաստ ունի։ Մայր Աթոռի պաշտպանությունը և ադրբեջանական բենզինի մերժումը, թերևս, ավելի շատ են, քան պարզապես երկու առանձին իրադարձություններ։ Դրանք կարող են լինել մեկ ընդհանուր շղթայի մաս։
Իմ վերլուծության հիմքում ընկած է այն համոզմունքը, որ Հայաստանի դեմ հիբրիդային պատերազմ է մղվում։ Այս պատերազմը, սակայն, ոչ թե զենքով է, այլ տեղեկատվական ահաբեկչությամբ, մեր Եկեղեցու դեմ հարձակմամբ, բիզնես դաշտի ոչնչացմամբ և պետական պարտքի անհնազսուն աճով։ Այս ամենը, թերևս, ուղղված է ոչ թե ֆիզիկական ավերածությանը, այլ մեր հասարակության ներսից փուլ գալուն։
