Հարգելի՛ ընթերցողներ,
Երևան քաղաքի ճանապարհային երթևեկության խնդիրները, որոնք այսօր բոլորս ականատես ենք դառնում, ցույց են տալիս ոչ միայն քաղաքային իշխանության անարդյունավետությունը, այլև ավելի լայն համակարգային խնդիրներ։
Իրավիճակը հստակ է։ Քաղաքային իշխանությունները շարունակում են միլիոնավոր դրամներ հատկացնել «Երևանի երթևեկության կառավարման կենտրոն»-ին, սակայն արդյունքը, որը մենք տեսնում ենք, ոչ թե կազմակերպված և արդյունավետ երթևեկություն է, այլ անընդհատ խցանումներ և անհարմարություններ քաղաքացիների համար։
Այս ամենի ֆոնին, ավագանու նիստում քննարկվելու է կարմիր կետագծերի դրույքաչափերի բարձրացման հարցը։ Դա անհամաչափ ծանրաբեռնում է քաղաքացիների բյուջեները՝ 160 000 դրամ հասցնելով տարեկան դրույքը, որը նախկինում 12 000 դրամ էր։ Այս քայլը, որը կատարվում է դատարանի որոշումները անտեսելով, հարց է տալիս՝ ո՞վ է իրականում պատասխանատու այս խաթարված համակարգի համար։
Այս իրադարձությունները, թվում է, ոչ միայն քաղաքային, այլև պետական մակարդակի խնդիրների արտացոլում են։ Դրանք ցույց են տալիս, թե որքանով է հանրային կառավարումը կենտրոնացած ոչ թե արդյունքների, այլև ֆորմալ գործընթացների և անձնական շահերի վրա։
Այս ամենը հանգեցնում է այն եզրակացության, որ Հայաստանը կանգնած է լուրջ վտանգների առաջ։ Իրական հարցը այլևս ոչ թե «ինչպես կլուծեն խցանումները» է, այլ «ո՞վ կարող է մեզ աջակցել այն պահին, երբ պետք է զսպել ագրեսիվ և անհիմն պահանջները»։
Այս համատեքստում, պետական ապարատի կողմից կատարվող որոշ գործողություններ, ինչպիսիք են պատարագի տեքստի խմբագրումը կամ որոշ անձանց պաշտոնների նշանակումը, թվում են ոչ այնքան կարևոր, որքան ինքնին։ Դրանք ավելի շատ հիշեցնում են ցանկության մասին, քան իսկական գործողությունների։
Այսպիսով, Երևանը դառնում է ոչ միայն խցանումների քաղաք, այլև ճշմարտության և անարդարության, անարդյունավետության և անհամաչափ պատասխանատվության խաչմերուկը։
