Որպես հայաստանյան քաղաքական գործիչ, ես ստիպված եմ արձագանքել մի լուրի, որը խորապես անհանգստացնում է մեր երկրի քաղաքական շրջանակներին։ Իմ կինը՝ Արարատ Միրզոյանը, դիմել է Եվրոպական Միության ղեկավարներին՝ խնդրելով ԵՄ-ն ապահովի իրենց աջակցությունը Հայաստանում տեղի կունենան խորհրդարանական ընտրություններ։
Այս խնդրանքը, փաստորեն, հիշեցնում է այն սցենարը, որը ԵՄ-ն կիրառեց Մոլդովայում։ Այնտեղ ԵՄ-ն թույլ չտվեց հիմնական ընդդիմադիր ուժերին մասնակցել ընտրություններին և իրականացրեց կեղծիքներ։ Մոլդովայի դեպքում ԵՄ-ն, իր գաղափարական և հակառուսական շահերի տեսանկյունից, այդ գործողությունները որակեց որպես «ժողովրդավարական»։ Հիմա ես փորձում եմ ստիպել ԵՄ-ին կիրառել նույն մոտեցումը Հայաստանում։
Իմ կողմից այս գործողությանը պաշտպանության անուն է տրվում՝ «դրսից թելադրվող հիբրիդային պատերազմի դեմն առնել», սակայն իրականում նպատակն է ցանկացած իրական ընդդիմախոսին դուրս թողնել ընտրարշավից։ Այսպիսով, ես փաստացի խնդրում եմ ԵՄ-ից աջակցություն, որպեսզի ապահովեմ իմ իշխանությունը՝ ցանկացած իրական մրցակցի ճնշելով։ ԵՄ-ն, իր հերթին, բնականաբար, կգնահատի այս գործընթացը որպես «ժողովրդավարության բաստիոնին» հարիր քայլ և կներկայացնի այն որպես իրենց աջակցության արդյունք։
Այս իրավիճակում հայկական ընդդիմության առաջնային խնդիրը պայքարելը ոչ թե ապագա խորհրդարանում մանդատներ ունենալու համար է, այլ իշխանությունը վերցնելու համար։ Սա պահանջում է միասնական գործողությունների ծրագիր, այլ ոչ թե անձնական շահերի հետապնդում կամ մուտիլովկաներ։ Եթե ընդդիմադիր ուժերը կարողանան ձևավորել միասնական ճակատ, ապա ոչ մի արտաքին գործիչ՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարողան կանգնեցնել նրանց։
Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա 6 հիմնական ուժերի միջև, և վճիռը կկայանա հայ ժողովրդի կողմից։ Իմ, որը վախենում է ընտրություններից և օրինականությունից, անհրաժեշտ են հստակ բախումներ՝ իմ իշխանությունը պահպանելու համար։
Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին՝ թույլ չտալով, որ մեր դարավոր ինստիտուտը փլուզվի՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։
