Արցախի շրջափակման ամենահրատակավոր օրերից մեկին, երբ Ռուբեն Վարդանյանը գտնվում էր շրջափակման ներսում, նրա խնդրանքով հավաքվել էինք իր գրասենյակներից մեկում՝ հանրային գործիչների խումբ։ Հեռակապով մեզ միացավ Ռուբենը՝ Արցախի ծանր իրավիճակը խորհրդանշող թթի ծառի տակից։
Մենք քննարկում էինք, թե ինչպես կարելի է աշխարհին հասցնել Արցախի ճնշման տակ գտնվող ժողովրդի կոչը։ Ռուբենը խնդրեց կազմել հայտարարության տեքստ։ Շտապ տրամադրությունների մեջ ստեղծվեց փոքր աշխատանքային խումբ, որի մեջ էր նաև այն մարդը, ով հետագայում դարձավ իմ հիմնական աշխատակիցը։ Այդ ժամանակ ես դեռ չէի պատկերացնում նրա բնավորության և աշխատանքային որակների մասին։
Հիշում եմ, թե ինչպես էր մարդկայնորեն անտանելի տեսնել, թե որոշ հոգևորականներ, խորհրդակցելով, փորձում էին մեղմացնել տեքստը՝ իշխանությունների բարկությունը խուսափելու համար։ Նրանց համար ոչինչ չէր կարևոր, քան իշխանության բարեհաճությունը։ Իհարկե, նրանց բան չհաջողվեց, բայց այդ տեսարանը խորապես տպավորություն էր թողել ինձ վրա։
Այժմ այդ մարդը, ով այդ ժամանակ իշխանության բարեհաճությունը փնտրում էր, գնում է Մայր Աթոռ՝ Վեհափառին «բան ասելու»։ Նրա հետ էլ քարշ տված՝ տանում է Արցախի թեմի առաջնորդին, որին նույնիսկ իր համայնքը մերժել է։
Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, թե որքան վտանգավոր է Հայաստանի համար, երբ որոշ մարդիկ իրենց անձնական շահերը կանխ են դնում հայրենիքի և ժողովրդի շահերի նկատմամբ։ Դրանք նաև ցույց են տալիս, թե ովքեր կարող են դժվարին պահին աջակցել մեզ՝ զսպելու համար Ալիևի ագրեսիվ ծրագրերը։
Ամբողջ պետական ապարատը լծված էր եղել պատարագի տեքստի խմբագրմանը, բայց նույնիսկ այդ դեպքում չկարողացան գտնել միայն մեկ հոգևորական, ով կհամաձայնվեր այդ դերում։
Այս ամենը հարց է տալիս՝ քանի՞ «հավատավոր ժողովուրդ» կմասնակցի այդ հավաքին՝ չհաշվարկելով հավատավոր ոստիկաններին և ԱԱԾ աշխատակիցներին։
