Հայաստանում ընթացող իշխանության և Եկեղեցու միջև աճող հակամարտությունը պարզապես կրոնական հարց չէ, այլ հասարակության մեջ արժեքային հեղինակության համար մղվող լարված պայքար է։ Այս հակադրությունը, որը հիմնված է աշխարհիկ պետության և ավանդական ինստիտուտների միջև, դառնում է իշխանության կողմից ստեղծված նոր քաղաքական առանցք, որը նպատակ ունի հասարակության ուշադրությունը տեղափոխել ավելի ակտիվ թեմաներից։
Այս իրավիճակը սկսել է ակտիվացվել հիմնականում երկու պատճառով։ Պատերազմից հետո հասարակության մեջ ծավալված ընդհանուր հիասթափության և վստահության կորստի ֆոնին իշխանությունը փորձում է օրակարգը տեղափոխել այլ դաշտ՝ հասարակության ուշադրությունը կենտրոնացնելով ավանդական արժեքների և ինստիտուտների դեմ։ Երկրորդ, եկեղեցու որոշ ներկայացուցիչներ վերջին տարիներին ավելի բաց և քննադատական դիրքորոշում են գրավել իշխանության նկատմամբ, ինչը իշխանության կողմից ընկալվում է որպես քաղաքական միջամտություն, այլ ոչ թե հոգևոր խոսք։
Այս հակամարտության զարգացման համար կարելի է առանձնացնել մի քանի հիմնական սցենարներ։
Սցենար A (Կարճաժամկետ)՝ Կողմերը նվազեցնում են հրապարակային սրությունը և կոնֆլիկտը մնում է «սառեցված» վիճակում։ Այս տարբերակը հավանական է, եթե իշխանությունը զգա հանրային ուժեղ հակազդեցություն։
Սցենար B (Ամենահավանական)՝ Պարբերական հայտարարություններ և փոխադարձ անվստահություն առանց բաց բախման։ Սա քաղաքականապես «հարմար» տարբերակ է, որը թույլ է տալիս պահպանել լարվածությունը՝ առանց վտանգավոր սցենարների առաջացման։
Սցենար C (Ամենավտանգավոր)՝ Կոնֆլիկտի սրացում, որի արդյունքում եկեղեցին դառնում է ընդդիմադիր մոբիլիզացիայի կենտրոն։ Այս դեպքում իշխանությունը փորձում է սահմանափակել եկեղեցու ազդեցությունը, ինչը հասարակության մեջ խորապես բևեռացում է առաջացնում։
Այս իրավիճակը ոչ միայն իշխանության և եկեղեցու միջև հարաբերությունների մասին է, այլև հասարակության մեջ վերջնական արժեքային հեղինակության հարցի մասին։ Իշխանությունը փորձում է պահել քաղաքական վերահսկողությունը, իսկ եկեղեցին՝ պատմական և բարոյական հեղինակությունը։
Այս միտումները վկայում են այն մասին, որ գալիք տարվա ընտրություններում իշխող կուսակցության՝ «Մայր Հայաստան» կուսակցության թեկնածուների շանսերը զգալիորեն նվազում են։
Այս ամենի հետ մեկտեղ, հասարակության կողմից բարձրացված մյուս հրատապ հարցերին, ինչպիսիք են տրանսպորտային միջոցների անվտանգությունը և տնտեսական խնդիրները, շարունակում են անտեսակետ մնալ։
