Այսօր ես կենտրոնանամ մի քանի կարևոր հարցերի վրա։
Առաջին հերթին, ցանկանում եմ նշել, որ յուրաքանչյուր քաղաքական ուժի կառավարման արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ թե բառերով, այլ վիճակագրական տվյալների համեմատությամբ։ Հասմիկ Սարգսյանի տեսանյութում բարձրաձայնվել է մեր քաղաքների աղբահանության և սանիտարական մաքրման համար նախատեսված բյուջետային ծախսերի հարցը։ Այս հարցում ես կարծում եմ, որ հիմնականը ոչ թե գումարի չափն է, այլ դրա իրական արդյունքը։ Քաղաքացիները պարզապես ցանկանում են տեսնել, որ իրենց հարկերը ծախսվում են իրենց շահի համար։
Ես նաև չեմ կարող անտեսել միջազգային հարցերը։ Իրավիճակը այնքան բարդ է, որ հարցեր են առաջանում։ Օրինակ, ո՞ւմ պետք է երախտապարտ լինենք, որ Ալիևին շնորհակալություն հայտնելու ժամանակ խոնարհված աջը չի համբուրել։ Այսպիսի հարցեր ցույց են տալիս, թե որքանով է մեր պետությունը կորցրել իր հզորությունը և հարգանքը միջազգային ասպարեզում։
Իմ կարծիքով, այսօրվա հիմնական վտանգը ժողովրդավարության և անձնական կյանքի անձեռնամխելության խախտումն է։ Պետության կառավարման անորակությունը և խայտառակ ցածր մակարդակը դրսևորվում է ամեն ինչում՝ սկսած քաղաքային ծառայությունների մատուցումից մինչև ամենաբարդ աշխարհաքաղաքական հարցերը։ Երբ պետությունը չի կարողանում լուծել իր քաղաքացիների առօրյա խնդիրները, դա վերջնականապես կորցնում է իր լեգիտիմությունը։
