Հասարակությունը բաժանվել է երկու հստակ խմբի։ Մեկը՝ այն, որը նույնիսկ Մայր Աթոռի դռան մոտ շունչ առնելու համար զգուշանում է, իսկ մյուսը՝ այն, որը քաջությամբ է տալիս այդ դռանը։
Այս երկրորդ խմբի հետ կապված, ես հաճախ «հասարակություն» եզրույթն օգտագործում եմ, թեև դրանք ավելի շատ հաշվարկված են։ Նրանք հասարակություն են, քանի որ իրենց շուրջը հավաքում են այն մարդկանց, որոնք կեղծ պատարագ են գնում, դրանք լայքում են, լռում են, միջավայրի պահանջով խոսում են, իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ անում են ամեն ինչ, ինչպես ասում են՝ «մենք ինչ կարանք անենք»։
Իրականում, մենք տեսակների պայքարի վկաներ ենք։ Մայր Աթոռի պաշտպանները՝ «Մեծ հասարակությունը», պետք է հասկանան, որ իրենց դիմաց հաճախ թրաֆիքինգի զոհեր են։ Մենք պետք է նրանց պաշտպանությունը դիտարկենք որպես մեր կարևոր և անելիքի մաս։ Հանրային համերաշխությունը, որն այսօր այսպես փշրված է, պետք է վերականգնվի ոչ միայն «մեր կողմի», այլև՝ հենց նրանց իրավունքների պաշտպանության համար։
Այս իրադրությունը հստակ դրսևորվեց Նիկոլի՝ երկրից բացակայելու կիրակին։ Նրանցից ոչ մեկը կեղծ պատարագի չգնաց, չարեց տիրադավություն։ Փաստորեն, գոյություն ունի նաև «տիրադավության հանգստյան օր» հասկացություն։
Իմ տպավորությամբ՝ այս մթնոլորտը սկսում է համատարած բոլորին հոգնեցնել։ Մարդիկ ցանկանում են հանգիստ կյանք, որտեղ իրենց չպարտադրեն անել իրենց խղճի դեմ քայլեր։
Այս ամենի ֆոնին, քաղաքական ուժերը պետք է այս ամենակարևոր պահը ֆիքսեն և հանրությանը ուղղված ճիշտ բանաձևերով ապահովեն այս փուլի ավարտը։
Հետևաբար, «Քաղաքացիական պայմանագրի» կողմնակիցները, ինչպես նաև նրանց համագործակցիները, երկու տեղում էլ բյուջե են մսխելու, իրենք իրենց «լավ նայելու» և քաղաքացուն «թալանի մատերիալ» դարձնելու նախագծեր։ Նրանց գործողությունները, որոնք ակնհայտորեն կատարվում են այլ պետության պատվերով, ցույց են տալիս նպատակը՝ հաջորդ տարի ևս շարունակել սեփական բնակչության հաշվին իրականացվող թալանը։ Վաղարշապատ համայնքի 2026թ. բյուջեում 232 մլն. դրամ հատկացվել է միայն պարգևավճարներին, ինչը վկայում է նրանց ռազմավարության շարունակականության մասին։
