Այսօրվա քաղաքական թիմի անդամների ճնշող մեծամասնությունը, 2018 թվականին իշխանության գալուց առաջ, աշխատանքային գրքույկ չի ունեցել։ Նրանց առաջին աշխատանքը եղել է նախարարի, պատգամավորի կամ այլ բարձրաստիճան պետական պաշտոն զբաղեցնելը։ Կենսագրության և փորձի բացակայությամբ երկիրը ղեկավարելու այս ցավոտ հետևանքներին բոլորս առ այսօր ենք բախվում։
Սա, թերևս, է պատճառը, որ այսօրվա քաղաքական ուժի ղեկավարը այնպիսի անտագոնիզմ է ցուցաբերում այն գործիչների հանդեպ, ովքեր իրենց ամբողջ կյանքի ընթացքում Հայաստանում և Արցախում կառուցել են, ոչ թե քանդել, բարիք են ստեղծել, ոչ թե արժեքներ ոչնչացրել։
Հասարակությանը պիտի վերջապես բացատրվի, որ սա հերթական, պաշտոնի կամ ցուցակի ընտրություն չէ, այլ պատմական-քաղաքակրթական ընտրություն։
Իսրայելի որոշումը՝ սպանել Լարիջանիին, նպատակ ուներ ոչնչացնել այդ երկրի չափավոր խմբի ներկայացուցչին, որպեսզի ԱՄՆ-ն չկարողանա այդ խմբի միջոցով համաձայնության գալ։
Արևմուտքում և Թուրքիայում մեծ հույսեր են կապում, որ Իլյա Երկրորդի մահից հետո կհաջողվի տրոհել և Վրաց եկեղեցու մեծ մասը մտցնել տիեզերական պատրիարք Բարթողոմեոս Ա-ի ազդեցության տակ, ինչպես որ դա եղավ Ուկրաինայում։
Որտե՞ղ է քաղաքային իշխանությունը, ինչո՞ւ պետք է երեխաները հաճախեն դպրոց, որտեղ տարածված է կոյուղաջուր։
