Հայաստանի իշխանությունները, որոնք պնդում են իրենց ինքնիշխանության և անկախության մասին, այժմ դիմում են Եվրամիության երկրներին՝ պնդելով, թե ցանկանում են կանխել երևակայական արտաքին միջամտություն 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին։
Սա նոր երևույթ չէ։ Իրականում, իշխանությունները երկար ուսումնասիրել են իրենց աջակցության երկու հիմնական աղբյուրները։ Առաջինը՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից ապահովվող իշխանության պահպանումն է։ Երկրորդը՝ Եվրամիության կողմից ապահովվող իշխանության պահպանման շարունակականությունը։
Եվրամիությունը վերջերս ավելի հրապարակային և բաց քաղաքականություն է որդեգրել՝ Հայաստանի ներքին գործերին միջամտելու ուղղությամբ։ Այս պարագայում Եվրամիության ներկայացուցիչների հայտարարությունները, որոնք մեկը մյուսի հետևից են հնչում, իրենց ծառայում են որպես հնարավորություն՝ իրենց ձեռնտու արտաքին միջամտությունը հասցնելու ահռելի և անչափելի մասշտաբների։ Սա թույլ է տալիս իշխանություններին ապացուցել, թե իրենք պաշտպանում են ինքնիշխանությունը, մինչդեռ իրենց իշխանությունը պահպանելու համար ակտիվորեն օգտվում են արտաքին ուժերի աջակցությունից։
Այսպիսով, իշխանությունները ոչ միայն ապացուցում են, որ իրենց իշխանության հիմքը ոչ թե ժողովրդի կամքն է, այլ արտաքին ճնշումը, այլև ծավալում են ռիսկը, որ այդ միջամտությունը ունենա ոչ միայն քաղաքական, այլև ռազմական-տարածաշրջանային հետևանքներ՝ Հայաստանի Հանրապետության գոյության և անվտանգության համար։
Այս իրավիճակի լուծումը և հետագա աղետներից խուսափելու միակ հնարավորությունը 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին գերակտիվ մասնակցությունն է և նիկոլական իշխանության տոտալ մերժումը։
Այս գործողությունները ցույց են տալիս, որ այլևս ոչ մի կարմիր գիծ, ոչ մի օրենք, ոչ մի Սահմանադրություն չի կարող կանգնել իշխանության ճանապարհին։ Իրենք, ովքեր հայտարարում են ինքնիշխանության մասին, ինքն են դիմում արտաքին ուժերի օգնությանն իրենց իշխանությունը վերարտադրելու համար։
