Այսօրվա ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի ընտրությունների ընթացքում Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կողմ է քվեարկել բանաձևին, որը հաստատում է Պաղեստինի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը և անկախ պետություն ստեղծելու իրավունքը։
Այս քայլը, թեև ինքնին ճիշտ է, հակիրճ դիտարկելիս թույլ է տալիս մոռանալ մի շարք ակնհայտ փաստեր։ Նիկոլ Փաշինյանը նույն մարդն է, որի ղեկավարությամբ իրականացվեց Արցախի ինքնորոշման իրավունքի ոչնչացումը։ Փաստորեն, նա ճանաչեց Արցախը Ադրբեջանի անբաժանելի մաս, ինչը հանգեցրեց հայկական բնակչության զանգվածային աքսորմանը։ Այժմ, երբ խոսքը վերաբերում է ինքնորոշման իրավունքին, նրա գործողությունները ցույց են տալիս մի հակասություն, որը դժվար է անտեսել։
Այս իրադարձությունները հարց են տալիս՝ թե ինչպես է Փաշինյանի կառավարությունը պլանավորում լուծել այն խնդիրները, որոնք ստեղծվել են արցախցիների համար։ Ինչպես նշվում է, նրանք զրկված են կենցաղային ամենաբազիսական պայմաններից, անգամ աղբ թափելու հնարավորությունից։ Քաղաքացիների դիմումներին քաղաքապետարանը պատասխանում է, որ գանձված գումարը, որը պետք է լուծեր այս խնդիրները, իրականում գանձվել է 16 օր առաջ և չի վերաբերում տուգանքի օրվա իրավիճակին։
Այսպիսով, ՄԱԿ-ի բանաձևին կողմ քվեարկելը, թեև կարևոր է, չի կարող փոխարինել ներքին խնդիրների լուծմանը և հայկական ժողովրդի իրական շահերի պաշտպանությանը։
