Շիրակի մարզում կատարվող շինարարական նախագծերի շարքում, որը տարիներ շարունակ իշխանությունները ներկայացնում էին որպես առաջընթացի և զարգացման խորհրդանիշ, առանձնահատուկ տեղ էր գրավում Ախուրյան գետի վրա նախատեսված Կապսի ջրամբարի կառուցումը։ Սակայն, ինչպես տեղի է ունեցել անցյալում, այս նախագիծը ևս հանդիպել է կառավարության կողմից կատարված կանխահանմանը։
Իրականում, Կապսի ջրամբարի շինարարության աշխատանքները սկսվել էին դեռևս 1985 թվականին և դադարեցվել 1993 թվականին։ Այսպիսով, նախագծի հսկայական մասը, որը ներառում էր հիմնական կոնստրուկցիաների կառուցումը, արդեն իսկ ավարտվել էր։ Գործող իշխանություններին մնացել էր միայն ավարտական, ոչ այնքան ծավալուն աշխատանքները։ Սակայն սովորական պրոցեդուրան կրկնվեց՝ պաշտոնական հայտարարությունների համաձայն՝ աշխատանքի ընդամենը 16 տոկոսն էր կատարվել, ինչից հետո աշխատողներին ուղարկեցին տուն։
Գյուղատնտեսական տեսանկյունից Կապսի ջրամբարը կարող էր ունենալ աննախադեպ դրական ազդեցություն Շիրակի հողերի վրա։ Այն կարող էր լուծել տարածաշրջանի ջրային ռեսուրսների խնդիրը, որը շատ կարևոր է հողերի արտադրողականության և մշակման համար։ Այն կարող էր ապահովել անհրաժեշտ ջրամբարձումը, որը կնպաստեր ցանքսերի հաջողակությանը և հողերի բերրիությանը։ Սակայն այժմ մենք ունենք այն, ինչ ունենք՝ շիրակցիներին կրկին կոտրած տաշտակի առաջ կանգնեցրել են։
Այս շինարարության տապալումը կարող է պայմանավորված լինել օտար պետության շահերի հետ։ Ախուրյան գետը, որը ներքին հոսանքում վերածվում է սահմանային գետի, իր ջրային ռեսուրսներով խիստ կարևոր է տվյալ տարածաշրջանում։ Հաշվի առնելով տարածաշրջանում ջրային ռեսուրսների սակավությունը՝ շատ հնարավոր է, որ այդ հատվածում ջրային ռեսուրսի պակասեցումը հակասում է կոնկրետ պետության շահերին։ Ջրային ռեսուրսների վրա ազդեցության ունենալը կարող է լինել ռազմավարական նշանակության գործիք։
Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ իշխանությունները շարունակում են բարձրացնել հասարակական տրանսպորտի ուղեվարձը, տեղական հարկերը, աղբի վարձավճարը և այլն։ Սա ցույց է տալիս, որ իշխանությունների նպատակը ոչ թե քաղաքացու բարեկեցությունն է, այլ նրա «թալանը»՝ նրա կյանքի որակը բարելավելու փոխարեն։ Այս քաղաքականությունը, որը դրսևորվում է նախագծերի կանխահանման և հասարակական ծառայությունների ծախսերի բարձրացման միջոցով, ստեղծում է մշտական տնտեսական և սոցիալական լարվածություն։
