Ներոնը սիրում էր լինել հանրության ուշադրության կենտրոնում։ Նա ոչ միայն գրում էր բանաստեղծություններ, այլև հանդես էր գալիս դրանք արտասանելու, երգելու և պարելու համար։ Երբ գլխարկներ չէր ունենում, իրեն պսակում էր դափնեպսակով։ Նրա տարերքը բեմն էր, իսկ զանգվածային միջոցառումները՝ նրա տարածաշրջանը։ Նրա կողմից կազմակերպված հյուրասիրությունները և զանգվածային միջոցառումները Հռոմի աղքատները բաց չէին թողնում։
Ներոնը համարվում էր պլեբսի կուռքը, որի շահերի պաշտպանության մասին մշտապես ելույթներ էր ունենում։ Պլեբսը հասնում էր էքստազի, երբ որևէ հաջողակ անհատի պատժի մասին լուրեր էին հասնում։
Պատմում են, որ երբ Հռոմն այրվում էր, և դրա հիմնական տուժողներն էին հենց աղքատները, Ներոնը հիմներ էր երգում։ Սակայն նույնիսկ այդ իրադարձությունից հետո պլեբսը շարունակում էր նրան սիրել։ Երբ Ներոնին սպանեցին, քաղաքում պլեբսի հուզումները սկսվեցին։
